O instrumencie
To mniejsza odmiana harfy, kojarzona z tradycją irlandzką i szkocką. Jej brzmienie jest subtelne, kameralne i bardzo „miękkie” w odbiorze.
Zdjęcie poglądowe instrumentu – w galerii znajdziesz więcej ujęć.
Historia
Historia harfy sięga starożytności — jej najprostsza forma mogła wyewoluować z łuku, a z czasem instrument przybierał coraz bogatsze kształty i zastosowania.
Korpus i strunnica tworzą łuk (płaski lub głęboki).
Korpus i strunnica ustawione pod kątem — czasem prawie prostopadle.
Ma kolumnę i ramę — forma bliska harfom europejskim.
Ewolucja
W skrócie: średniowieczne formy ramowe → tradycje Irlandii i Szkocji → renesans zainteresowania → współczesne harfy haczykowe i elektro-akustyczne.
Harfy ramowe w Europie — prototyp późniejszych konstrukcji.
Irlandia i Szkocja — harfy bardyckie i rola kulturowa instrumentu.
Kopie dawnych instrumentów i powrót do brzmień historycznych.
Haczyki (półton), 22–36 strun, a czasem wersje elektro-akustyczne.
Harfa haczykowa posiada możliwość regulacji wysokości dźwięku o pół tonu. W harfie klasycznej, chromatycznej zw. pedałową zmieniamy jednoimienne dźwięki jednocześnie we wszystkich rejestrach. Natomiast w harfie celtyckiej podnosimy haczyk pojedynczy przyporządkowany do danej struny.
Zastosowanie
Najpiękniej brzmi tam, gdzie liczy się atmosfera: kameralnie, naturalnie i z wyczuciem przestrzeni.
Ogród, park, jezioro – dźwięk współgra z naturą.
Subtelna oprawa, która nie dominuje wydarzenia.
Relaks, refleksja, muzykoterapia – spokojny, kojący klimat.
Solo lub w duecie – blisko słuchacza, z dużą wrażliwością.